پس از جنگ ۱۲ روزه یکی از سؤالاتی که ذهن برخی افراد را به خود مشغول کرد، این بود که هواپیماها چگونه رادارگریز میشوند، از همین رو در یادداشت ذیل تلاش شده تا به اجمال به این پرسش پاسخ داده شود.
هر چه قدر ابعاد بدنه هواپیما کوچکتر باشد، یعنی سطح مقطع راداری کمتری داشته باشد، طبیعتاً شناسایی آن از طریق رادار سختتر میشود.
تعبیه بمب و سایر تسلیحات و تجهیزات در داخل بدنه هم راه کار دیگری است که برای رادارگریزی مورد استفاده قرار میگیرد.
هر چه سرعت هواپیما زیادتر باشد و این قابلیت را داشته باشد که نزدیک به سطح زمین پرواز کند، تشخیص به موقع آن در رادار با مشکل بیشتری مواجه میشود.
ترکیب و جنس بدنه و اجزا و قطعات مورداستفاده در هواپیما نیز نقش بسیار زیادی در رادارگریزی هواپیماهای جنگی دارد.
پوشش یا رنگ جذب کننده امواج الکترو مغناطیسی هم روش نسبتاً جدیدی است که تا حد زیادی باعث پنهان ماندن هواپیماها از دید رادارها میشوند.
نصب سیستم خنک کننده در انتهای موتور یکی دیگر از راهکارهایی است که در هواپیماهای نسل جدید مورداستفاده قرار میگیرد.
استفاده از فیبر نوری برای سیم کشی ارتباطی داخل هواپیما نیز سبب میشود تا امواج کمتری از هواپیما ساطع شود و در نتیجه کمتر قابل رؤیت باشد.
همچنین استفاده از سیستمهای ارتباطی نوین که امکان برقراری نوعی خط ارتباطی اختصاصی و غیرقابل ردیابی را فراهم میکند، هم در این رابطه مؤثر است.
لازم به یادآوریست که صنایع دفاعی ایران نیز اگرچه در موضوع ساخت هواپیمای رادگریز در آغاز راه قرار دارد، اما تاکنون موفقیتهای خوبی را در این زمینه کسب نموده است.
احمدرضا هدایتی
کارشناس ارشد مدیریت
22/12/1404
نشانی الکترونیکی: ARH110@yahoo.com نشانی سایت: rahtooshe.com
