قطعاٍ وقتی همواره و بدون بیان راز و رمز شمولیت شفاعت آلالله به مردم القاء میشود که با یک قطره اشک برای امام حسین (ع)، همه گناهان شیعیان بخشیده میشود و یا دائم گفته میشود آتش جهنم بر آنها (شیعیان) حرام است، دیگر نمیتوان انتظار داشت که همه کسانی که بهطور نسبی به دنیای آخرت اعتقاد دارند، به شکل دقیق و کامل، مستحبات و مکروهات و حتی همه حرام و حلالها را رعایت نمایند.
بی شک ارادت به اهل بیت (ع) یکی از مهمترین نعمتها و مزیتهای الهی برای شیعیان محسوب میشود و قطعاً ارادت به معصومین (ع) در دنیا و آخرت ضامن عاقبت به خیری مسلمانان است و کم یا زیاد در بخشش گناهان آنها در آخرت نیز مؤثر است، اما بیتردید معنای دوست داشتن اهلبیت (ع) فقط اشک ریختن برای مظلومیت این بزرگواران نیست، بلکه اصل و مهمتر از اشک ریختن، عمل به سیره و رفتار آنهاست.
البته حتماً اشک ریختن برای ائمه (ع) بهویژه امام حسین (ع) میتواند برای همه افراد زمینه تحول و هدایت به راه راست را فراهم نماید و حتی باعث شود تا تمام گناهانی که حقالناس محسوب نمیشود و چه بسا حقالناس، مورد بخشش خداوند قرار گیرد، اما مشروط بر آنکه اصول بهرهمندی از رحمت الهی از جمله اجتناب از تکرار گناه رعایت شود و تحول ایجاد شده پایدار باقی بماند.
در واقع هیچ مسلمانی نمیتواند صرفاً به اعتبار اشکی که از روی ارادت و دلسوزی یا هر نیت دیگری برای ائمه (ع) میریزد، مرتکب هر عمل غیرانسانی و یا خلاف شرع و حتی مغایر قانون بشود و شفاعت کامل برای ورود به بهشت را برای خود قطعی و حتمی بداند، زیرا در این رابطه آیات و روایات متعددی وجود دارد که مسئولیت مستقیم هر شخص را در قبال اعمالش غیرقابل انکار میداند.
به عبارت دیگر شفاعت کامل پیامبر اسلام (ص) و خاندان ایشان، هنگامی شامل حال شیعیان میشود که ارادت آنها به این بزرگواران خالصانه و صادقانه و بر اساس معرفت و اعتقاد قلبیِ واقعی باشد و طبیعتاً کسی اعتقاد قلبیِ واقعی دارد که حتیالمقدور تلاش میکند تا سیره و رفتار آلالله را مبنای رفتار و گفتار و عمل خود قرار دهد و لذا بدیهی است، اشک دوستدارانی پذیرفته میشود که اینگونه عمل نمایند.
به قول یکی از بزرگان؛ اینکه انسان مشمول شفاعت و درک ثواب عزاداری امام حسین(ع) باشد، شرایط و ضوابطی دارد که مهمترین آنها رعایت «تقوای الهی» است. یعنی حدود الهی را که چیزی جز «انجام واجبات و ترک محرمات» نیست، رعایت کند. هیچ عمل مستحبی حتی اگر دارای ثواب زیاد باشد، نمیتواند خسران ترک واجب یا ارتکاب حرام را جبران نماید؛ به خصوص اگر در این بین «حق الناس» ضایع شود.
بیان این نکته همان چیزی است که متأسفانه گاهی از سوی برخی از روحانیون بزرگوار مورد غفلت واقع میشود و معمولاً متدیننماهای داخلی و خارجی نیز تلاش میکنند تا از همین روزنه وارد و با فریب افکار عمومی، زمینه بروز پارهای از ناهنجاریهای اخلاقی و رفتاری بین شیعیان را فراهم نمایند.
از همینرو میتوان مدعی شد، کسانی که (روحانیون بزرگوار یا مداحان عزیز) هنگام بیان آیات و روایات اسلامی در یادآوری شروط بهرهمندی از رحمت الهی و شفاعت ائمه (ع) و نکاتی مانند آنچه مورداشاره قرار گرفت، کوتاهی میکنند، در پدید آمدن ناهنجاریهای اجتماعی بیتقصیر نیستند.
احمدرضا هدایتی
کارشناس ارشد مدیریت
۲۱/۹/۱۴۰۴
نشانی الکترونیکی: ARH110@yahoo.com نشانی سایت: rahtooshe.com
